Prezidentimizning Turkmanistonga qilgan so‘nggi tashrifi haqida ko‘p gaplar aytish mumkin. Ammo men bu safarni oddiy siyosiy voqea sifatida emas, balki biz yashayotgan zamonning, biz tanlagan yo‘lning naqadar to‘g‘ri ekanining yana bir dalili sifatida ko‘raman.

Men deputatman. Har kuni odamlar orasidaman. Ularning muammosi, orzusi, umidi — bevosita yuragimda. Ishoning, xalqga tinchlik kerak. Xalqga ishonchli qo‘shni, ochiq chegaralar, barqaror bozorlar, arzon energiya, suv, yo‘l kerak. Xalqga siyosiy iboralar emas — amaliy natijalar kerak.

Mana shunday natijalar aynan shunday tashriflarda boshlanadi. Tashrifning o‘zi emas, uning ichidagi sukunatdagi kelishuvlar, ochiq aytilmagan, lekin hal qiluvchi bo‘lgan qarorlar bizning ertangi kunimizni belgilaydi.

Turkmaniston bilan do‘stlik — bu shunchaki ikki davlat orasidagi aloqa emas. Bu — ikki xalq orasidagi ishonch. O‘tmishda bir tilda so‘zlashgan, bir daryodan suv ichgan, bugun esa har biri o‘z mustaqil yo‘lini tanlagan ikki davlat. Ammo oramizdagi rishtalar tarixdan, yurakdan, hayot zaruratlaridan o‘z ildizini oladi.

Shu sababli bu tashrifni juda yuqori baholayman. Bu, bir tomondan, yuksak diplomatiya — ammo ayni vaqtda, bu oddiy odamlarning hayotiga ta’sir qiladigan, ularning ertangi kunini ishonchli qiladigan harakat.

Men deputat sifatida emas, avvalo shu yurtda yashayotgan oddiy inson sifatida aytaman: kuchli siyosat — bu xalqqa yaqin siyosatdir. Bu tashrif — aynan shunday siyosatning namunasi.